Kürk Mantolu Madonna / Sabahattin Ali

‘’ Dibinde bir ejderhanın yaşadığı bilinen bir kuyuya inecek bir kahraman bulmak, muhakkak ki, dibinde ne olduğu hiç bilinmeyen bir kuyuya inmek cesaretini gösterecek bir insan bulmaktan daha kolaydır.’’

Sy: 11

‘’ insanlara ne kadar çok muhtaç olursam onlardan kaçmak ihtiyacım da o kadar artıyordu.’’

Sy: 12

‘’Nedense, hayatta bir müddet beraber yürüdüğümüz insanların başına bir felaket geldiğini, herhangi bir sıkıntıya düştüklerini görünce bu belaları kendi başımızdan savmış gibi ferahlık duyar ve o zavallılara, sanki bize de gelebilecek belaları kendi üstlerine çektikleri için, alaka ve merhamet göstermek isteriz.’’

Sy: 15

‘’ Her şeye hazır bulunan ve kimden ne gelebileceğini bilen bir insanı sarsmak mümkün müdür?’’

Sy: 23

‘’ İnsanlar birbirlerini tanımanın ne kadar güç olduklarını bildikleri için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense, körler gibi rastgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça birbirlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyorlar.’’

Sy:32

‘’ Hayatta hiçbir zaman kafamızdaki kadar harikulade şeyler olmayacağını henüz idrak etmemiştim.’’

Sy: 51

‘’ Bir kadın herhangi bir şekilde hoşuma gidince ilk yaptığım iş ondan kaçmak olurdu. Karşı karşıya geldiğim zaman her hareketimin, her bakışımın sırrımı meydana vuracağından korkardım, adeta boğucu bir utanma ile dünyanın en zavallı bir insanı hale gelirdim.

 Her gün, daima öğleden sonra oraya gidiyor, koridorlardaki resimlere bakıyormuş gibi ağır ağır, fakat büyük bir sabırsızlıkla asıl hedefine varmak isteyen adımlarımı zorla zaptederek geziniyor; rastgele gözüme çarpmış gibi önünde durduğum ‘’ Kürk Mantolu Madonna’’ yı seyre dalıyor, ta kapılar kapanıncaya kadar orada bekliyordum.’’

Sy: 59

‘’Kendimi bildim bileli, bütün günlerimi, haberim olmadan ve nefsime itiraf etmeden, bir insanı aramakla geçirmiş ve bu yüzden bütün diğer insanlardan kaçmıştım.’’

Sy:62

‘’ Öğleye doğru sıkıntımın azaldığını ve hayatı biraz pembe görmeye başladığımı fark ettim. Kendimi ne kadar manasız şeylerle üzdüğümü anlıyor, bütün kabahati hayalperestliğimde, kendi içime kapanıp kuruntu yapmamda buluyordum. fakat artık değişecektim. Meslek kitapları dışındaki okumayı da azaltacaktım. Benim gibi bir eşraf çocuğunun mesut olmaması için ne sebep vardı?’’

Sy:66

‘’ Sabahtan beri kurduğum binanın yerinde yeller esiyordu. Ben gene eskisi gibi dünyadan uzak ve daima tasavvurlarımın ve iç dünyamın bir oyuncağıydım.’’

Sy:67

‘’ Yirmi dört yaşıma geldiğim halde hala çocukluğumun saflığından kurtulamamıştım. Basit, hatta belki de hiç güzel olmayan bir resim bende ne münferit intibaalr bırakmış, ne güzel, ne geniş ümitler doğurmuştu.’’

Sy:69

‘’ Hayatımda hiç bu kadar mesut olduğumu, içimin bu kadar genişlediğini hatırlamıyordum.

 Bir insanın,diğer bir insanı hemen hemen hiçbir şey yapmadan, bu kadar mesut etmesi mesut etmesi nasıl mümkün oluyordu?

 Ahbapça bir selam ve temiz bir gülüş… Ve ben bu anda başka bir şey istemiyordum. Dünyanın en zengin adamıydım.

 O aynen benim tasavvur ettiğim gibiydi… Başka türlü olsa bana öyle tanıdık gözlerle bakar, selam verir miydi?’’

Sy: 72

‘’ Zaten küçüklüğümden beri saadeti israf etmekten korkar, bir kısmını ilerisi için saklamak isterdim. Bu hal gerçi birçok fırsatları kaçırmama sebep olurdu, fakat fazlasını isteyerek talihimi ürkütmekten her zaman çekinirdim.’’

Sy: 73

‘’ O zamana kadar bütün insanlardan esirgediğim alaka, hiç kimseye karşı tam manasıyla duymadığım sevgi sanki hep birikmiş ve muazzam bir kütle halinde şimdi bu kadına karşı meydana çıkmıştı. ‘’

Sy:85

‘’ Fakat bu hep böyle değil midir? Birçok şeylere ihtiyacımızı ancak onları görüp tanıdıktan sonra keşfetmez miyiz?

 Ben de o zamana kadarki hayatımın boşluğunu, gayesizliğini sırf böyle bir insandan mahrum oluşumda bulmaya başlamıştım.’

Sy:86

‘’ Muhakkak ki bütün insanların birer ruhu vardı, ama birçoğu bunun farkında değildi. Ve gene farkında olmadan geldikleri yere gideceklerdi.

 Bir ruh, ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize, bizim aklımıza, hesaplarımıza danışmaya lüzüm bile görmeden, meydana çıkıyordu… Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya -ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk. O zaman bütün tereddütler, hicaplar bir tarafa bırakılıyor, ruhlar birbirleriyle kucaklaşmak için, her şeyi çiğneyerek, birbirine koşuyordu.

 Bu kadının karşısında her şeyimi ortaya dökmek, bütün iyi ve fena, kuvvetli ve zayıf taraflarımla, en küçük bir noktayı bile saklamadan, çırılçıplak ruhumu onun önüne sermek için sabırsızlanıyordum. 

 Ona söyleyecek ne kadar çok şeylerim vardı. Bunların, bütün ömrümce konuşsam bitmeyeceğini sanıyordum.’’

Sy: 87

‘’ Bu karanlık ve sıkıntılı manzara ne kadar güzeldi! İçime çektiğim bu ıslak hava ne kadar tazeydi! Yaşamak, tabiatın en küçük kımıldanışlarını sezerek, hayatın sarsılmaz bir mantık ile akıp gidişini seyrederek yaşamak; herkesten daha çok, daha kuvvetli yaşadığını, bir ana bir ömür kadar çok hayat doldurduğunu bilerek yaşamak…’’

Sy:87

‘’ Ve bilhassa bütün bunları anlatacak bir insanın mevcut olduğunu düşünerek, onu bekleyerek yaşamak…

 Dünyada bundan daha ferah verici bir şey olabilir miydi? Şimdi onunla beraber bu ıslak yollarda yürüyecek, tenha ve loş bir yerde oturarak göz göze gelecektik.

 Ona birçok şeyler, şimdiye kadar hiç kimseye, hatta kendime bile söylemediğim şeyler anlatacaktım. Bunların çoğu kafamda bir anda doğuyor ve beni hayrete düşüren bir süratle yerlerini yenilerine bırakıyordu.

 Onun ellerini tekrar avuçlarımın içine alacaktım, uçları biraz kırmızı olan üşümüş parmaklarını ovuşturarak ısıtacaktım. Bir kelime ile, ona yakın olacaktım.’’

Sy: 88

‘’ Demek beni beklemişti. Demek ben onun için ehemmiyeti olan bir insandım. okşanmış bir kedi gibi gözlerinin içine baktım.

 Biraz evvel zihnimden birbiri arkasına geçen ve her biri mühim ve alaka verici olmakta diğerine taş çıkartan o güzel fikirlerden bir tanesi bile meydanda yoktu.

 Kendimi zorladıkça kafamın büsbütün boşalıp daha zavallı bir hale geldiğini ve beynimin zonk zonk vuran bir et parçasından başka bir şey olmadığını hissediyordum.’’

Sy:89

‘’ Onu çok seviyordum. İçimde bütün bir dünyayı sevecek kadar çok muhabbet bulunduğunu hissediyor ve bunu nihayet bir yere sarf edebildiğim için kendimi mesut sayıyordum.’’

Sy:106

‘’ İçinde hakikaten sevmek kabiliyeti olan bir insan hiçbir zaman bu sevgiyi bir kişiye inhisar ettiremez ve kimsenin de böyle yapmasını bekleyemez.

 Ne kadar çok insanı seversek, asıl sevdiğimiz bir tek kişiyi de o kadar çok ve kuvvetli severiz. Aşk dağıldıkça azalan bir şey değildir.’’

‘’ Aşk bence istemektir. Mukavemet edilmez bir istemek!’’

‘’ Benim beklediğim aşk başka! O, bütün mantıkların dışında, tarifi imkansız ve mahiyeti bilinmeyen bir şey. Sevmek ve hoşlanmak başka, istemek, bütün ruhuyla, bütün vucüduyla, her şeyiyle istemek başka…’’

Sy:107

‘’ Evden çıktıktan sonra bir şey unuttuğunu, fark ederek duraklayan, fakat unuttuğunun ne olduğunu bir türlü bulamayarak hafızasını ve ceplerini araştıran, nihayet, ümidini kesince, aklı geride, ileri gitmek istemeyen adımlarla yoluna devam eden bir insan gibi üzüntülüydüm.’’

Sy: 117

 ‘’ Hayatımın en dolu, en manalı zannettiğim bir devresi birdenbire başlamış, bütün manasını kaybetmişti. En tatlı emellerinin tahakkukunu gördüğü bir rüyadan acı hakikate uyanan bir insan gibi içim çekiliyordu.

 Kadın sevebileceği zaman sevmiyor, ancak tatmin edilemeyen arzulara üzülüyor, kırılan benliğini tamir etmek istiyor, kaybedilen fırsatlara yanıyor ve bunlar ona ‘’aşk çehresi’’ altında görünüyordu.’’

‘’ Bir kadının bize her şeyini verdiğini zannettiğimiz anda onun hakikatte bize hiçbir şey vermiş olmadığını görmek, bize en yakın olduğunu sandığımız sırada birden, bütün mesafelerin ötesindeymiş kadar uzak bulunduğunu kabule mecbur olmak acı bir şey.’’

Sy: 122

‘’ Bu akşam anladım ki, bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş. Gene bu akşam anladım ki, onu kaybettikten sonra, ben dünyada ancak boş bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim.’’

Sy:128

‘’ Hayat beni kaybetmekle hiçbir şey ziyan etmeyecekti. Hiç kimsenin benden bir şey beklediği ve benim hiç kimseden bir şey beklediğim yoktu. ‘’

Sy:124

‘’ Hatta yaşamadım bile ; çünkü yaşasam şimdi aklımda bu günlere ait hiç olmazsa küçücük bir hatıra bulunurdu. ‘’

Sy: 129

‘’ Asıl mühim olan, iki insanın birbirini bulması bu derece güç olan şu dünyada, bu nadir saadete ermekti. Öte tarafı hep teferruattı.’’

Sy: 138

‘’ Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız, kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini  sızlatıyor.’’

Sy: 149

‘’ Hayat ancak bir kere oynanan bir kumardır, ben onu kaybettim. İkinci defa oynayamam.’’

‘’ Her şeyi, her şeyi, bilhassa ruhumu hiç bulunmayacak yerlere saklamalı.’’

Sy: 160

Yeni Hayat / Orhan Pamuk

‘’ Aşk teslim olmaktır. Aşk, aşkın sebebidir. Aşk anlamaktır. Aşk bir müziktir. Aşk ve soylu yürek aynı şeydir. Aşk hüznün şiiridir. Aşk kırılgan ruhun aynaya bakmasıdır. Aşk geçicidir. Aşk hiçbir zaman pişmanım dememektir. Aşk bir kristalleşmedir. Aşk vermektir. Aşk bir cikleti paylaşmaktır. Aşk hiç belli olmaz. Aşk boş bir laftır. Aşk Allah’a kavuşmaktır. Aşk bir acıdır. Aşk melekle göz göze gelmektir. Aşk gözyaşlarıdır. Aşk telefon çalacak diye beklemektir. Aşk bütün bir dünyadır. Aşk sinemada el ele tutuşmaktır. Aşk bir sarhoşluktur. Aşk bir canavardır. Aşk körlüktür. Aşk yüreğin sesini dinlemektir. Aşk kutsal bir sessizliktir. Aşk şarkılarda konu edilir. Aşk cilde iyi gelir. ‘’

Serenad / Zülfü Livaneli

‘’ Tık … Kapandı telefon. Bu da aynı, diye geçirdim içimden. Bir gün dediklerimi değil, demek istediklerimi anlayacak bir erkek çıkmayacak mı karşıma! Hava kötü dediğimde sadece havadan söz etmediğimi anlamak bu kadar mı zor? İlle de, ben bu hayattan bıktım, türünden sözler mi etmeliyim? İşim çok dediğimde, bana sahip çıkacak bir erkeğe ihtiyaç duyduğumda anlayacak biri… Yanımda olmanı istiyorum diyemediğim için bu yağmur içimi ıslatıyor dediğimi nasıl anlamaz? Düpedüz, sarıl bana dedikten sonra, sarılmanın ne anlamı kalır! Olmayacak duaya amin deme duygusunu yaşıyorum sürekli.’’

Kadınlar / Charles Bukowski

‘’Hiçbir şey asla uyum içinde değildi. İnsanlar buldukları her şeyi körü körüne benimsiyorlardı; komünizm, sağlıklı beslenme, zen, sörf, bale, ipnotizma, grup terapi, toplu seks, bisikletler, otlar, katolikler, halter, seyahat, inziva, vejetaryenlik, Hindistan, resim, yazmak, yontmak, bestelemek, orkestra yönetmek, sırt çantasıyla yollara düşmek, düşüp kalkmak, kumar oynamak, içki içmek, takılmak, yoğurt, Beethoven, Bach, İsa, Tm, eroin, havuç suyu, intihar, ısmarlama takım elbiseler, uçakla seyahat, New York; sonra her şey buharlaşıp uçuyordu. Ölmeyi beklerken yapacak şey arıyordu insanlar. seçim sahibi olmak da güzeldi.

  Ben kendi seçimime başvurdum. Votka şişesini kaldırıp asıldım, sek. Aptal değildi bu Ruslar.’’

Çavdar Tarlasında Çocuklar / Salinger

Hatırlayamayışımın nedeni felaket üzgündüm. Bir şeylere üzülüyorsam, tuvalete bile gitmem gerekirse bile gitmem. Üzülmekten gidemem.

Duyguluymuş. Bittim. Bu Morrow denen herif ancak bir klozet kapağı kadar duygulu olabilirdi.

Bizim Sally durmadan, ‘’ Ben bu çocuğu bir yerden tanıyorum’’, diyordu. Onu nereye götürseniz, mutlaka tanıdığı veya tanıdığını sandığı birileri çıkar.

Merhabalaşmalarını bir görecektiniz. Birbirlerini yıllardır görmemişler sanırdınız. Küçükken aynı banyo küvetinde yıkanmışlar sanki. Eski dostlar. İç bulandırıcı. İşin gülünç yanı, bundan önce bir kez karşılaşmışlardı herhalde, bir sahtekarlar partisinde falan.

Doğrusunu isterseniz, bu konuları ona neden açtığımı bile bilmiyorum. Yani, şu uzaklara bir yerlere, Massachusetts’e, Vermont’a filan gitme işini. O benimler gelmek isteseydi bile, ben onu yanımda götürmek istemezdim herhalde. Götürmek isteyeceğim biri olamazdı o. İşin korkunç yanı, ona sorduğumda ciddiydim. Yemin ederim, ben deliyim.

Durmadan ona, ‘’ Yani şimdi, Joe Blow da mı homo? Joe Blow? Hep gangster ve kovboy filmlerine çıkan o iriyarı, sert herif yani?’’ derdiniz. Bizim Luce de size, ‘’ kesinlikle,’’ derdi. Hep ‘’ kesinlikle’’ derdi zaten.

Eğer eğiliminiz filan varsa, bir gece içinde homo olabilirmişsiniz. Felaket korkuturdu bizi. Homo olacak mıyım acaba diye dertlenir dururdum. Bizim Luce’un tuhaf yanı vardı; ben asıl onun homo olduğunu düşünürdüm.

Göze falan batmak istemiyordum. veya yaşımın sorulmasını. Ama, vay canına, baktığım şeyi bile zor görüyordum! Gerçekten sarhoş olduğum zaman hep yaptığım gibi, yine başladım kendi kendime, karnımdan vuruldum diye saçmalamaya. Barda karnından vurulmuş olan yegane herif bendim.

Ben, çavdar tarlasında çocukları yakalayan biri olmak isterdim. Çılgın bir şey bu, biliyorum ama ben yalnızca böyle biri olmak isterdim. Biliyorum, çılgın bir şey bu.

Sakın kimseye bir şey anlatmayın. Herkesi özlemeye başlıyorsunuz sonra.

Bülbülü Öldürmek / Harper Lee

‘’ Bak göreceksin … okul başkadır’’ Gerçekten başkaydı. Daha ilk günün sabahı sona ermeden öğretmenimiz Bayan Caroline Fisher beni tahtaya kaldırdı. Elime cetvelle vurdu. Sonra da öğlene kadar ayakta bekletti.

Sy:25

‘’Kendi kelimelerinizle deyimi Bay Gilmer’in hep kullandığı bir sözdü. Bay Gilmer’in tanığı bildiklerinin kimin kelimeleriyle anlatmasından korktuğunu hep merak ederdik.’’

Sy: 204

‘’ Dünyamızda, insanlara akıllarını, mantıklarını hiçe saydıran bir şey var … İsteseler bile adil olamıyorlar. ‘’

Sy:259

‘’ Yakından tanıdığında bütün insanlar iyidir Scott. ‘’

Son sayfa

Boyalı Kuş / Jerzy Kosinski

‘’ Çok seviyordum kitapları. Çevremizdeki dünya kadar gerçek; neredeyse ondan daha zengin bir evren fışkırıyordu sayfaların arasından. Hayat boyu, tanımadan yanından geçtiğimiz kişilerin düşünceleriyle isteklerini öğrenebiliyorduk kitaplardan. ‘’

Sy: 192

‘’ İnsan olmak büyük bir başarı; önemli bir aşamadır. Herkes, kavgasını içinde taşır. Bunu benimsemek kendi yasalarına göre tek başına kazanmak ya da kaybetmek zorundadır. ‘’

Sy: 209

Yabancı / Albert Camus

‘’ Penceremi açık bırakmıştım, yaz gecesinin esmer vücutlarımız üzerinden akııp gidişini hissetmek çok hoştu.’’

Sy: 38

‘’ Uyuduğumu sanıyorum, çünkü yüzümde yıldızlarla uyandım. Kırlardan gelen sesler bana kadar yükseliyordu. Gecenin, toprağın ve tuzun kokusu şakaklarımı serinletiyordu. Bu uykuya dalmış yaz gecesinin harikulade huzuru, bir med-cezir dalgası gibi bütün benliğime dalmaktaydı. O anda ve o gecenin sona ereceği o saatte, düdükler öttü. Bunlar benim hiç aldırmadığım başka bir dünyaya doğru yola çıkıldığını haber veriyorlardı. ‘’

Son sayfa

Görünmez Canavarlar /

 Chuck Palahniuk

‘’ Seth dikiz aynasından göğüslerime bakıp ‘’ insanlara hafta sonu tatilinde ne yaptıklarını sormamızın tek nedeni, kendi hafta sonu tatilimizi anlatma isteğidir,’’ diyor.’’

Sy:73

‘’ Gelecek ne zaman vaat olmaktan çıkıp bir tehdit unsuru haline geldi?’’

Sy:85

‘’Kimden nefret etmemizi bilmediğimiz zaman kendimizden nefret ediyoruz.’’

‘’ Kendinizi sürekli olarak dönüştürüp kullanışlı hale getirmelisiniz.’’

‘’ Benim hiçbir şeyim orijinal değil. Ben bildiğim tüm insanların ortak çabasıyım.’’

‘’ Sevdiğiniz ve sizi seven kişi asla ve asla aynı kişi değildir.’’

Sy: 86

‘’ Telafi etsem bile artık beni kimse istemeyecek. Ne Seth, ne de ailem. Dudakları olmayan birini öpemezsiniz. Ah, beni sev, beni sev,  beni sev, beni sev, beni sev, beni sev, beni sev, beni sev. Kim olmamı istersen, olurum.’’

Sy: 87

‘’ Kalbime bir bıçak saplanmış gibi hissediyordum; ve başımdan geçen tüm olaylara rağmen hala incitilmek için sonsuz ve engellenemez bir potansiyelim olduğunu keşfetmiştim. ‘’

Sy: 115

‘’ Seni seven kişiyle, senin sevdiğin kişi asla aynı insan değildir. ‘’

Sy:146

‘’ Manus bir seferinde ailelerimizin Tanrı olduğunu söylemişti. Onları sever, mutlu etmek isteriz ama kendi kurallarımızı koymaktan geri kalmayız.’’

Sy:166

‘’ En iyisi savaşmaktan vazgeçmektir, bırak gitsin. Sürekli bir şeyleri düzeltmeye çalışmaktan vazgeç. Bir şeyden ne kadar çok kaçarsan o kadar uzun süre ona katlanmak zorunda kalırsın. Bir şeyle savaştığında, onu sadece daha da güçlendirirsin. ‘’

Sy:180

‘’ Kazadan önce kim olduğum artık mazide kaldı. Şimdiden önce, şimdiden önce, şimdiden önceki her şeyi yanımda taşıyıp durduğum bir hikayeden ibaret. Sanırım bu durum dünyadaki herkes için geçerli. Benim yeni bir hikayeye ihtiyacım var.

Benim kendimi koruyamayacak kadar büyük bir sıçış yapmaya ihtiyacım var.’’

Sy:183